Dag 13: Rupsje nooit genoeg

Je hoeft de oorlog niet hebben meegemaakt om een hekel te hebben aan het weggooien van eten. Al is het maar het kleinste verdorde blaadje basilicum of een oud stuk prei onder in de groentenlade van de ijskast, weggooien doen we dus niet. Je moet er natuurlijk wel op tijd bij zijn. Vandaag was zo'n dag.

In de overnight oats gingen de laatste takjes basilicum en munt en wat framboosjes en blauwe bessen.  Van hun ondergang gered, door een veganist. Eind van de ochtend vonden meneer en mevrouw prei hun lot in het kokende water om er bouillon van te trekken, samen met een kilo andere groeten en smaakmakers welteverstaan. Een pan groenten bouillon, daar kun je altijd wel wat mee de komende week.

Verassing van de dag
Ik vind het geweldig om te zien dat mijn blog de 600 views heeft aangetikt (zonder marketing via google) en dat ik hele leuke gesprekken met vrienden, oud collega's en buren er aan over houd. Wat werkt wel, wat niet? Waarom is het zo aanstekelijk en waarom hebben niet alle veganisten een draadje los in hun hoofd? Nieuwgierigheid is een mooie eigenschap. Rupsje nooit genoeg.